Usie bačyli, jak niazłomnaja Kaciaryna, „nakłaniła" ŭvieś režym.
JAKOJE PIAŠČOTNAJE SERCA Ŭ HETAJ DZIAŬČYNY
21.03.2026
DZIAKUJ KACHAŃNIE I JAKOJE PIAŠČOTNAJE SERCA Ŭ HETAJ DZIAŬČYNY ! !! "Hniuś panuje nad krajem. Što ž musić Z našym krajem zrabić heta hniuś? Nie pakinuć žyvoj Biełarusi, A źmiartvić, źniežyvić Biełaruś! I źmiarćvieła b, być moža, kraina, Nie žyvy nie stryvała b ciažar, Kab nie ŭśmieška tvaja, Kaciaryna, Nie biblejski — za kratami! — tvar. Kab nie vočy, što navat u bolu, U hłyboka schavanych ślazach Hetak poŭniacca viečnaj luboŭju, Byccam śvieciacca na abrazach."
K
21.03.2026
Kaciaryna
Hniuś panuje nad krajem, jak ciemra, Jak atruta ŭ žyvoj kryvi. I zdajecca — voś-voś užo źmierknie Bieły hołas śviatoj ziamli.
I zdajecca — zadušać, źniavolać, I pad korań źniasuć dabro, I samuju pamiać pra volu Zakujuć u hłuchoje zło.
I źmiarćvieła b, być moža, kraina, I ŭpała b pad čorny ciažar, Kab nie pozirk tvajo, Kaciaryna, Kab nie śvietły — za kratami! — tvar.
Kab nie vočy tvaje, jak malitva, Što prachodziać praz bol i žach, Jak niabiesnaja cichaja bitva Za śviatło ŭ čałaviečych dušach.
Ty išła praz chałodnyja ścieny, Praz maŭčańnie, praz ździeki i strach, Ale navat turemnyja cieni Nie zhasili śviatła u vačach.
Nie złamali. Nie ścierli. Nie skrali. Nie zabili žyvuju viasnu. Ty viarnułasia — značyć, paŭstała Biełaruś z-pad śmiarotnaha snu.
Ty viarnułasia — i nad krainaj Niby zvon prakaciŭsia žyvy: Pakul jość takija, Kaciaryna, Buduć žyć biełaruskija sny.
«Hniuś panuje nad krajem». Uładzimir Niaklajeŭ pryśviaciŭ vierš Kaciarynie Andrejevaj
"Hniuś panuje nad krajem. Što ž musić
Z našym krajem zrabić heta hniuś?
Nie pakinuć žyvoj Biełarusi,
A źmiartvić, źniežyvić Biełaruś!
I źmiarćvieła b, być moža, kraina,
Nie žyvy nie stryvała b ciažar,
Kab nie ŭśmieška tvaja, Kaciaryna,
Nie biblejski — za kratami! — tvar.
Kab nie vočy, što navat u bolu,
U hłyboka schavanych ślazach
Hetak poŭniacca viečnaj luboŭju,
Byccam śvieciacca na abrazach."
Hniuś panuje nad krajem, jak ciemra,
Jak atruta ŭ žyvoj kryvi.
I zdajecca — voś-voś užo źmierknie
Bieły hołas śviatoj ziamli.
I zdajecca — zadušać, źniavolać,
I pad korań źniasuć dabro,
I samuju pamiać pra volu
Zakujuć u hłuchoje zło.
I źmiarćvieła b, być moža, kraina,
I ŭpała b pad čorny ciažar,
Kab nie pozirk tvajo, Kaciaryna,
Kab nie śvietły — za kratami! — tvar.
Kab nie vočy tvaje, jak malitva,
Što prachodziać praz bol i žach,
Jak niabiesnaja cichaja bitva
Za śviatło ŭ čałaviečych dušach.
Ty išła praz chałodnyja ścieny,
Praz maŭčańnie, praz ździeki i strach,
Ale navat turemnyja cieni
Nie zhasili śviatła u vačach.
Nie złamali. Nie ścierli. Nie skrali.
Nie zabili žyvuju viasnu.
Ty viarnułasia — značyć, paŭstała
Biełaruś z-pad śmiarotnaha snu.
Ty viarnułasia — i nad krainaj
Niby zvon prakaciŭsia žyvy:
Pakul jość takija, Kaciaryna,
Buduć žyć biełaruskija sny.