Udava Milinkieviča: Kožny dzień baču na jahonaj mahile novyja kvietki albo novych ludziej

«Nizki pakłon vam usim za toje, što ŭ hety ciažki čas my byli razam», — piša Ina Kulej.

Udava Alaksandra Milinkieviča Ina Kulej raźvitvajecca z trunoj paśla adpiavańnia ŭ sabory Varšavy. Fota: «Naša Niva»

Ina Kulej u fejsbuku vykazvaje ŭdziačnaść usim, chto pryjšoŭ na raźvitańnie ź jaje mužam, palitykam Alaksandram Milinkievičam i padtrymaŭ ich siamju ŭ tyja dni — i biełarusam, i polskamu ŭradu.

«Viedajecie, jak ni dziŭna, ja vielmi jaskrava pamiataju toj dzień. Ja paznavała i bačyła kožnaha čałavieka, kožnaha, chto padychodziŭ da mianie sa słovami spačuvańnia i žurby. Pamiataju tvary, pozirki, abdymki.

Viedaju, što šmat chto z vas byŭ prysutny padčas hetych žałobnych uračystaściaŭ, ale my nie abnialisia i nie paśpieli skazać adno adnamu słovaŭ padtrymki. Ja viedaju, što vy ŭsim sercam byli z nami.

Pamiataju, jakaja ŭračystaja i praniknionaja była imša, jakija mocnyja i kranalnyja słovy kazańnia, jak ciopła i sardečna kazali adnadumcy i siabry Alaksandra. U Archikatedry ŭ toj dzień byli vielmi roznyja ludzi — pa svaich pohladach, palityčnych i partyjnych prynaležnaściach, pa arhanizacyjach, u jakich jany pracavali i pracujuć. Ludzi z roznych krain i roznych asiarodździaŭ, z roznym žyćciovym dośviedam.

Ale było toje, što ŭsich abjadnoŭvała. Dla ŭsich Alaksandr byŭ siabram. I kožnamu ź ich nieabyjakavaja Biełaruś. Uzajemnaja ciepłynia i jednaść panavali padčas raźvitańnia i heta sapraŭdy nadavała siły i davała nadzieju», — napisała Ina Kulej.

Jana dadała, što na raźvitańnie ludzi dabiralisia z roznych krain — Złučanych Štataŭ, Hiermanii, Litvy. I dajechali tyja, chto ciapier u Biełarusi.

«Kožny dzień baču na jahonaj mahile novyja kvietki albo novych ludziej. Dla mianie heta vielmi kranalna. Nizki pakłon vam usim za toje, što ŭ hety ciažki čas my byli razam», — jašče raz padziakavała ŭdava Milinkieviča.

Kamientary da artykuła