Вечная ёй памяць. Няхай спачывае зь мірам і ўваскрэсьне ў славе. Дзякуй Вам, шаноўная спадарыня, за Ваш унёсак у беларускую культуру й нашу родную мову.
Янка
20.07.2026
Вялічэзная страта для беларускай літаратуры. Ева Важнавец стала класікам яшчэ пад час жыцця. R.I.P.
Аёй
20.07.2026
Як жа шкада. Вялікі сум. Так яе будзе нам заўжды не хапаць, яе жыццёвай мудрасці, па-сапраўднаму беларускай. Светлая ёй памяць..
Сьветлая памяць.
20.07.2026
Роўных ёй пакуль няма.
Tatarka
20.07.2026
Śvietłaja pamiać, ziamlačka
Беларуска
20.07.2026
Вечная памяць. Валадарства на нябёсах і вечны супакой яе шчырай беларускай душы. Бог забірае да сябе найлепшых. На жаль для нас, якія пакуль што яшчэ тут, на гэтым свеце. Не дачакалася вольнай Беларусі, як шмат хто з сучасных геніяльных беларусаў. Спачуванні сям'і, асабліва матулі і сыночку. Вельмі шкада, што так рана.
Ніна
20.07.2026
Менавіта радкі з яе твораў, яе голас, манера гаварыць давалі мне нейкую ціш на працягу апошніх гадоў. Пярліна .
.
20.07.2026
Чамусьці заўсёды спадзяваўся на працяг творчасці, што галоўны твор яшчэ наперадзе, эпічны і моцны. А яно вось так... не будзе, кропка. Спачуванні блізкім і тым, хто цаніў.
RIP
20.07.2026
Спачуванні сям’і …
Paliašuk
20.07.2026
Курс слала імперыю курсам ваеннага карабля. Няхай жа мяккай пярынай ёй будзе сырая зямля. Вечная памяць вялікай беларусцы. Недзе з сябруком Алесем Пушкіным ужо ўбачыліся, шкада, што мы іхніх дыялогаў тут не пачуем.
Вольга
20.07.2026
У беларусаў з'явілася новая нябесная заступніца. Шырокага Неба і Валадарства Нябеснага!
Воўча
21.07.2026
Вялічэзная страта! Сьветлая жанчына. Вечная памяць
Співчуття з локального півдня
21.07.2026
Українська аудиторія багато в чому знайомиться з білоруським космосом через ютюб. Це створює специфічне поле зору, можливо не завжди повне чи об'єктвине. З цього ракурсу Святлана Курс завжди була для мене зіркою білоруського небосхилу. Справляючи враження добре поінформованої песимістки в конкретних справах, вона була оптимісткою в глобальних питаннях і щедро передавала оптимізм в дар своїм слухачам та прихильникам.
Білоруська та українська мова в багатьох моментах дуже подібні, але радикально відрізняються фонетикою та наголосами. Вже прочитавши "Па што ідзеш..." я довго не знав, що наголос у слові "воўча" попадає на перший склад. Як мені здавалось, "ВовчА" мало наголос в кінці. Це сприймалось як маленьке вовченя, і в цілому від повісті залишилось враження внутрішньості, лагідності і домашньості світів "вовчика-братика". Власне таке ж враження залишилсь і від самої Світлани Курс, її псевдо-наївної наррації людини що знає про погане, але говорить про добре.
Святлана Курс мало зв'язана з Україною в літературному сенсі, але сподіваюсь це зміниться, і ми ще побачимо переклади, видання і популярність.
Kto pamięta, że to w końcu Jedno i to samo drzewo…
Тлумачэнне
21.07.2026
Співчуття з локального півдня, усё нашмат страшней. Беларуская прымаўка поўнасцю гучыць так: "Па што ідзеш, воўча? Па астатняе". (За чем ты идёшь, волк? Что ищешь? Иду за последним, что ещё осталось) Воўк ідзе забраць і з'есці астатняе - апошняе, што засталося ў чалавека, у якога і так амаль нічога не было.
Тлумачыць аўтарка: Журналіст: — Назва кнігі вельмі метафарычная. Што для вас азначае гэты “воўчы” шлях — пошук сябе, уцёкі ці, можа, вяртанне?
Святлана Курс: — Па астатняе. «Па што ідзеш, воўча» — гэта аўтэнтычная беларуская народная прымаўка. Яна мне настолькі спадабалася, што я яе запомніла на ўсё жыццё. Гэта вельмі жорсткая жыццёвая максіма, выкладзеная яшчэ ў Бібліі: што заможнаму прыдасца, ад незаможнага яшчэ аднімецца.
Воўча прыходзіць па апошняе менавіта да тых, у каго гэта апошняе сапраўды апошняе. Забярэ апошнюю нітку — і чалавек застанецца ні з чым, на голай зямлі. І вось якое выйсце ён выбярэ з гэтай сітуацыі — тут і пачынаецца самае цікавае. Мне падабаецца жорсткасць жыцця.
Памерла Святлана Курс. У яе творах спалучаліся магія жывога жыцця і бязлітасны псіхалагізм. А ў публічных выступах і ФБ — рэзкі антыімперыялізм і элегантны лірызм
Бог забірае да сябе найлепшых. На жаль для нас, якія пакуль што яшчэ тут, на гэтым свеце. Не дачакалася вольнай Беларусі, як шмат хто з сучасных геніяльных беларусаў. Спачуванні сям'і, асабліва матулі і сыночку. Вельмі шкада, што так рана.
Пярліна .
Спачуванні блізкім і тым, хто цаніў.
Няхай жа мяккай пярынай ёй будзе сырая зямля.
Вечная памяць вялікай беларусцы. Недзе з сябруком Алесем Пушкіным ужо ўбачыліся, шкада, што мы іхніх дыялогаў тут не пачуем.
Білоруська та українська мова в багатьох моментах дуже подібні, але радикально відрізняються фонетикою та наголосами. Вже прочитавши "Па што ідзеш..." я довго не знав, що наголос у слові "воўча" попадає на перший склад. Як мені здавалось, "ВовчА" мало наголос в кінці. Це сприймалось як маленьке вовченя, і в цілому від повісті залишилось враження внутрішньості, лагідності і домашньості світів "вовчика-братика". Власне таке ж враження залишилсь і від самої Світлани Курс, її псевдо-наївної наррації людини що знає про погане, але говорить про добре.
Святлана Курс мало зв'язана з Україною в літературному сенсі, але сподіваюсь це зміниться, і ми ще побачимо переклади, видання і популярність.
Kto pamięta, że to w końcu
Jedno i to samo drzewo…
Воўк ідзе забраць і з'есці астатняе - апошняе, што засталося ў чалавека, у якога і так амаль нічога не было.
Тлумачыць аўтарка:
Журналіст: — Назва кнігі вельмі метафарычная. Што для вас азначае гэты “воўчы” шлях — пошук сябе, уцёкі ці, можа, вяртанне?
Святлана Курс: — Па астатняе. «Па што ідзеш, воўча» — гэта аўтэнтычная беларуская народная прымаўка. Яна мне настолькі спадабалася, што я яе запомніла на ўсё жыццё. Гэта вельмі жорсткая жыццёвая максіма, выкладзеная яшчэ ў Бібліі: што заможнаму прыдасца, ад незаможнага яшчэ аднімецца.
Воўча прыходзіць па апошняе менавіта да тых, у каго гэта апошняе сапраўды апошняе. Забярэ апошнюю нітку — і чалавек застанецца ні з чым, на голай зямлі. І вось якое выйсце ён выбярэ з гэтай сітуацыі — тут і пачынаецца самае цікавае. Мне падабаецца жорсткасць жыцця.