Žurnalistka «Sputnika» źviartajecca da Łukašenki: jaje syn pastupiŭ u Vyšejšuju škołu ekanomiki ŭ Maskvie, a doma na jaho zaviali kryminałku
«Niaŭžo heta i jość taja samaja adzinaja sajuznaja prastora, pra jakuju my maryli?», — narakaje Ina Hryšuk.
Ina Hryšuk. Skrynšot videa
Napiaredadni 8 sakavika žurnalistka biełaruskaha «Sputnika» Ina Hryšuk vyrašyła źviarnucca pa dapamohu da Alaksandra Łukašenki i inšych mužčyn z «vysokich kabinietaŭ». Jana zapisała videazvarot, jaki apublikavała ŭ sacsietkach. Kaža, nie treba joj vinšavańniaŭ — prosić vyratavać syna.
Reč u tym, što syn Iny atrymlivaje vyšejšuju adukacyju ŭ Rasii. Jon źjaŭlajecca pieršakurśnikam Vyšejšaj škoły ekanomiki, vučycca na prahramie «Infarmatyka i vyličalnaja technika».
— Taki vybar nie vypadkovy, jon ź dziacinstva cikaviŭsia inžyniernymi navukami, maryŭ pastupić u najlepšuju VNU. I chacieŭ asvojvać i ŭkaraniać u žyćcio pieradavyja technałohii.
Ina padkreślivaje: kali nadyšoŭ čas vybirać VNU, jany pryncypova nie razhladali varyjanty ŭ zachodnich krainach — abrali «brackuju» Rasiju. Nie zabyvaje padziakavać Łukašenku za toje, što biełarusy naraŭnie z rasijanami mohuć vučycca ŭ rasijskich VNU.
Kaža, što, atrymaŭšy adukacyju ŭ takoj navučalnaj ustanovie jaje syn zmoža prynieści vieličeznuju karyść Biełarusi.
Ale syn Iny trapiŭ u pastku: kali ŭ Rasii jon pierśpiektyŭny student, to na radzimie jon bieź piaci chvilin kryminalnik. Bo ŭ Biełarusi na jaho zavodziać kryminalnuju spravu za ŭchileńnie ad słužby ŭ vojsku.
Žurnalistka zasmučana tym, što faktyčna syna prymušajuć kinuć vučobu na pieršym kursie: dla biełarusaŭ, jakija vučacca ŭ rasijskich VNU, adterminoŭka ad pryzyvu nie praduhledžana.
— Atrymoŭvajecca paradoks: našyja prezidenty stvarajuć ahulnuju ekanamičnuju, kulturnuju, adukacyjnuju prastoru, a na papiery pa niekatorych pytańniach pamiž Minskam i Maskvoj uźnikaje ściana.
Kaža Ina i pra toje, što, kali biełaruskija dzieci jeduć vučycca ŭ Jeŭropu, baćki dumajuć, jak abierahčy ich ad zachodniaha ŭpłyvu. A voś kali ŭ Rasiju — dyk tam siabroŭskaja ideałohija. Ale ŭ druhim vypadku studenty ryzykujuć atrymać kryminalny pieraśled.
— I ŭźnikaje pytańnie: niaŭžo heta i jość taja samaja adzinaja prastora, pra jakuju my maryli? Niaŭžo spraviadliva stavić na dziciaci taŭro sudzimaści tolki za toje, što jon choča vučycca ŭ Rasii i ciahniecca da viedaŭ?
Ina źviartajecca da Łukašenki jak da baćki:
— Vy zaŭsiody kazali, što za kožnaha biełarusa treba zmahacca. Dapamažycie, kali łaska.
Žančyna zapeŭnivaje, što syn jaje hatovy słužyć, voś tolki nie zaraz.
— Nie chočacca, kab našy dzieci trapili ŭ ruki zachodniaj prapahandy, jakaja tolki i choča papraknuć, maŭlaŭ, u sajuzie z Rasijaj budučyni niama, tam tolki sudy.
Zakančvaje videa jana pobač z paštovaj skryniaj. Ina trymaje ŭ rukach kanviert ź listom da Łukašenki i kaža, što najlepšym padarunkam dla biełaruskich maci stanuć nie ciulpany, a ŭpeŭnienaść u tym, što biełaruskija studenty ŭ Rasii nie stanuć izhojami i ŭchilistami na radzimie.