Sieviaryniec raskazaŭ pra pieršuju sustreču ź siamjoj paśla vyzvaleńnia

Palityk i były palitviazień Pavieł Sieviaryniec raskazaŭ, jak vychoŭvaŭ syna ź niavoli, i apisaŭ svaju sustreču ź im u Vilni.

Fota: fejsbuk Sieviarynca

Kali Pavieł Sieviaryniec trapiŭ za kraty, jahonamu synu Francišku było dva hady. Sa słoŭ Paŭła, u źniavoleńni jon mieŭ mahčymaść nazirać za tym, jak raście Francišak, dziakujučy zdymkam, što dasyłała jaho žonka Volha.

Sam Pavieł rehularna pisaŭ listy nie tolki žoncy, ale i synu:

«Baćkava rola pavinna być u tym, kab nakiroŭvać maładych ludziej. Z samaha pačatku trymać u biełaruskaści, u viery. Jon viernik, jon biełaruskamoŭny», —

adznačyŭ palityk i zhadaŭ, jak źmianiŭ svoj padychod da pierapiski z synam:

«Ja pisaŭ listy Volečcy čaściej, a jamu radziej. I voś adzin momant, kali Volečka atrymlivaje moj list, a dla jaho lista niama, u jaho źjaŭlajucca ślozy, jon pačynaje płakać i kazać: «Mama, nu jak heta tak? Voś tabie list pryjšoŭ ad taty, a mnie nie pryjšoŭ». I Volečka mnie nastupnym listam piša: «Słuchaj, napeŭna, treba štości rabić, tamu što syn vielmi pieražyvaje»».

Paśla hetaha Pavieł staŭ dasyłać synu ŭłasnyja malunki. Pieravažna heta byli chramy. Paźniej Francišak pačaŭ dasyłać svaje malunki baćku ŭ adkaz:

«Francišak paśla taho, jak pačaŭ atrymlivać listy, pierajmaje tatu — jon pačaŭ sam malavać chramy, jon pačaŭ taksama malavać horad, karabli, samaloty. (…) Na žal, listy ŭsie pazabirali».

Zhadvajučy svaju pieršuju sustreču ź siamjoj paśla piaci hadoŭ razłuki, Sieviaryniec raskazvaje:

«Pieršaja sustreča była na aŭtavakzale ŭ Vilni. Ja nie zrazumieŭ, kudy prybyvajuć aŭtobusy — jašče nie aryjentavaŭsia. Prybieh z achapkam kvietak, i kali siabry ŭžo tam pačali machać, što «tut, tut Volečka», da mianie Francišak pabieh prosta voś strymhałoŭ. Heta była takaja karcina… Jon viedaŭ, da kaho biehčy, i niekalki chvilin litaralna prosta mianie abdymaŭ. Takoje nie zabyvajecca, kaniešnie.

Pavieł Sieviaryniec uźjadnaŭsia ź siamjoj. Fota: telehram-kanał Sieviarynca

Ja adčuvaŭ, jak bjecca jahonaje serca. Ślozy naviarnulisia na vočy. Tut ža padychodzić Volečka. Usio, my abnialisia. Zaraz, kali my abdymajemsia z Volaj, Francišak padychodzić i dałučajecca da nas, abaviazkova abdymaje nas udvaich».

Pavieł dumaŭ, što pamiž synam i im moža być niejkaje adčužeńnie. Usio ž jany nie bačylisia piać z pałovaj hadoŭ, da taho ž chłopčyk byŭ na momant rasstańnia jašče vielmi mały.

«Ale ničoha hetaha nie było. Heta prosta rodny čałaviek, ź jakim možna parazmaŭlać litaralna pra ŭsio. Voś zaraz my ź im hulajem u pakoi, dzie ja ciapier žyvu, jak byccam by my viedali adzin adnaho 100 hadoŭ. Heta fajna», — dzielicca Pavieł.

Kamientary da artykuła