У Мінск вязуць выступаць італьянскага прарасійскага журналіста
У Мінск вязуць улюблёнага эксперта расійскіх тэлеканалаў і «Спутніка» — італьянскага журналіста Джульета К'еза.
Сустрэчу з ім мае весці Алена Яловік з агенцтва БелТА і газеты «Семь дней» — тая самая, што мадэравала сустрэчу з расійскім чарнасоценцам Старыкавым у Доме Масквы.
К'езу для выступу даюць канферэнц-залу «Дома прэсы» ў Мінску, але пры свабодным уваходзе абавязковая папярэдняя рэгістрацыя.
К'еза быў актывістам Італьянскай кампартыі, кіраўніком камсамола, а пасля 20 гадоў — карэспандэнтам італьянскіх левых газет у Маскве.
Раней К'еза пабываў дэпутатам Еўрапарламента ад левых сілаў, а цяпер ён абаснаваўся ў якасці штатнага эксперта расійскіх СМІ.
«Сусветны крызіс: паскарэнне краху» — так італьянскі антыглабаліст сфармуляваў тэму сустрэчы з мінскай грамадскасцю.
На пытанне аб тым, ці не перабольшваюць крытыкі сучаснага грамадства маштабы крызісу, Кьеза ўпэўнена заяўляе: «Цяпер мы падышлі да мяжы развіцця. Крызіс, які нас акружае, — гэта праява пачатку канца рэсурсаў. Раней такога не было, таму тры стагоддзі людзі жылі ў ілюзіі бясконцага развіцця, а цяпер відаць, што фундаментальныя элементы пачынаюць знікаць».
«Усе італьянцы напалоханыя, як і практычна ўсе еўрапейцы, — заяўляе К'еза. — Кіраўнікі дзяржаў не ведаюць, што рабіць. Таму ў грамадстве спее палітычная рэвалюцыя, якая змяце цяперашні кіруючы клас», — спадзяецца ён.
«Выразна відаць, што еўрапейцы не адзіныя і не згодныя, — праводзіць К'еза іншую ключавую ўстаноўку расійскай прапаганды, — Некаторыя не хочуць дзейнічаць разам з іншымі краінамі. У наяўнасці гуманітарная трагедыя, і ёсць таксама трагедыя палітычная», — сцвярджае ён.
Праводзячы думку пра будучую рэвалюцыю ў Заходняй Еўропе, К'еза адначасова крытыкуе рэвалюцыі ў арабскіх краінах і краінах Цэнтральнай і Усходняй Еўропы, што адбыліся ў 1990-х і 2000-х.
К'еза — вялікі прыхільнік Уладзіміра Пуціна і кітайскіх камуністаў. Ён гаворыць па-руску, а цяпер вучыць кітайскую мову.
Расіі Пуціна ўдалося аднавіць сетку сваіх прыхільнікаў у Заходняй Еўропе, якая пасля банкруцтва Савецкага Саюза заняпала. Расія актыўна фінансуе як ультраправых, так і ультралевых у Еўропе ў спадзяванні, што радыкальныя сілы аслабяць Еўрасаюз знутры.