у мяне падобная гісторыя. я езьдзіў па той самай праграме ў Гішпанію. апошні раз - у 2000 годзе. дзесьці ў 2006 згубіў кантакт. год таму паляцелі зь сям'ёй, я зьняў дом у суседняй вёсцы. знайшоў дом і дзяцей тых людзей, у якіх жыў. сустрэча таксама была вельмі эмацыйнай. гэтым годам ляцім і нічога не здымаем, нам сказалі, што ў любы момант можам прыляцець і жыць, колькі трэба. яны таксама прылятаюць да нас у Польшчу. гэта - мая другая сям'я. і калі б не бюракратычныя забабоны зь міжнароднай абаронай, я б ужо пераехаў і жыў там...
«Я была ў шоку ад радасці і шчасця». Беларуска 15 гадоў шукала італьянскую сям’ю, у якой жыла дзіцём пасля Чарнобыля