Biełaruskamoŭnyja: «Toje, što jość pamiž nami»
A Vy taksama adčuvajecie takuju jednaść?
Jość niešta asablivaje, ciopłaje, blizkaje, kali ty adčuvaješ rodnuju movu. Tak, tak, mienavita — adčuvaješ. Ty čuješ jaje, kali tabie telefanuje tvoj siabar ź Mienska. Ty bačyš jaje, kali ranicaj pierad pracaj čytaješ naviny dnia na «Našaj Nivie» abo na zabłakavanaj Chartyi. Rodnaja mova maluje dziŭnyja karciny ŭ tvaim ujaŭleńni, kali ty čytaješ knihu na svajoj movie. A ŭžo jak pryjemna biantežyć pryhožuju i miłuju dziaŭčynu, jakaja tabie padabajecca, ciopłymi biełaruskimi słovami…
Ja nie adzin taki. Jość ludzi, jakija adčuvajuć toje, što i ja. Čas taki ŭ nas, na žal. Ale čamu my heta adčuvajem? Bo rodnaja mova ŭžo na praciahu kolkich hadoŭ znachodzicca ŭ łancuhach ŭ vielizarnym sklepie nad nacyjanalnym Horadam Sonca. Čamu rodnaja mova ciapier usio čaściej i čaściej na słychu i ŭ piksielach?
Tak usio prosta! Pakul žyvaja mova — žyvy narod, žyvy čałaviek, jaho častka sumleńnia, samaśviadomaść, viera i nadzieja na budučyniu. A pazbavić usiaho hetaha čałavieka niemahčyma. Tamu, niahledziačy na ŭsie ciažkaści, rodnaja mova budzie pobač u luby chałodny dzień, u lubuju sumnuju hadzinu i budzie słužyć napaminam pra toje, što honar, viera i nadzieja — pa-raniejšamu žyvyja ŭ našych sercach.
Dyk što ž tady heta za pačućcio? Ciopłaje, blizkaje i rodnaje, kali adčuvaješ rodnuju movu? Nie razumiejem da kanca, napeŭna, i my sami. Dziadźka Lavon, ciabie ja słuchaju i atrymlivaju asałodu kožny dzień. I tvoj hołas nikoli nie stomicca hučać u majoj hałavie:
Toje, što jość pamiž nami,
Nielha pamacać rukami.
Toje, što jość pamiž nami,
Nie pradajecca ŭ kramie.
Toje, što jość pamiž nami,
Nie razumiejem my sami.
Toje, što jość pamiž nami,
Toje, što jość pamiž nami.
Hetym maleńkim zapisam chaču vykazać padziaku «Našaj Nivie» za toje, što jana kožny dzień pobač sa mnoj; spadaru Lavonu Volskamu za toje, što jaho muzyka kožny dzień pobač sa mnoj, i ŭsim tym ludziam, jakija bierahuć i lubiać svaju rodnuju movu. Vialiki dziakuj Vam!