Беларускія ўлады не дазволілі павесіць шыльду УПА ў беларускай вёсцы
З такой просьбай звяртаўся да беларускіх уладаў дэпутат Львоўскай абласной рады Расціслаў Наважэнец. Рэч у тым, што першае падраздзяленне Украінскай паўстанцкай арміі (УПА) ў кастрычніку 1942 года было створана ў лесе акурат ля Дзівіна (другі варыянт: Дывін) Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці.
У адказе брэсцкіх уладаў, адзначаецца, што «творы манументальнага мастацтва прызначаныя для ўвекавечання памяці важных гістарычных і грамадскіх падзей, знамянальных дат сусветнай і айчыннай гісторыі і культуры, вядомых дзяржаўных, палітычных, грамадскіх, ваенных дзеячаў, народных герояў...». Аднак, паведамляецца ў лісце, «стварэнне УПА не адпавядае гэтым крытэрам». Таму ўлады лічаць «немэтазгодным» ўсталяванне мемарыяльнай дошкі, прысвечанай гэтай падзеі.
УПА ваявала як супраць немцаў, так і супраць палякаў, а ад 1944 года — супраць саветаў. Арганізацыя ўкраінскіх нацыяналістаў, якая ўтварыла УПА, разлічвала, што ў выніку савецка-нямецкай вайны абодва праціўнікі аслабнуць настолькі, што нацыям Цэнтральнай Еўропы ўдасца здабыць у выніку незалежнасць. АУН-УПА рабіла стаўку на збройную барацьбу, прычым нават ажыццяўляла этнічныя чысткі палякаў, каб Польшча больш не магла прэтэндаваць на гэтыя землі.
Паводле звестак савецкіх спецслужбаў, на Берасцейшчыне і Піншчыне да АУН-УПА належала некалькі тысяч чалавек. Узброеная барацьба ўкраінскіх партызан тут працягвалася да 1952 года. Рэч у тым, што ў гэтым рэгіёне гаварылі па-ўкраінску. Да Другой сусветнай вайны тут пераважала ўкраінская нацыянальная самасвядомасць, і толькі з уключэннем у склад БССР людзі пачалі сябе атаесамляць з беларусамі.
Афіцыйныя ўлады Беларусі дагэтуль разглядаюць антысавецкіх партызан як злачынцаў. У той жа час у Літве, Польшчы і Украіне той перыяд разглядаецца цяпер праз прызму супраціўлення саветызацыі.