Чырвоная дарожка, шыкоўныя строі, дождж і бясплатны махіта. Як прайшоў выпускны ў Ліцэі БДУ ФОТЫ
Выпускнікі пачалі збірацца тут за некалькі гадзін да пачатку самога свята. Сёлета тут уручалі атэстаты 263 ліцэістам. Амаль палова з іх атрымае свае заслужаныя залатыя і сярэбраныя медалі.
Яшчэ крыху пра ўзровень ведаў вучняў у лічбах: 58 з іх набралі па 100 балаў на ЦЭ па розных прадметах, а сем чалавек паўтарылі гэты фантастычны вынік двойчы, піша Onliner.by.
На ўваходзе ў ліцэй усіх гасцей сустракае эфектны чырвоны ходнік. Праўда, дождж мае свае планы на гэты вечар, таму асноўнае мерапрыемства разгортваецца ў холе. Выпускнікі пачалі збірацца тут за некалькі гадзін да пачатку самога свята.
Увесь дэкор выкананы ў лавандава-бэжавых танах. Ярка-бэзавага колеру і мантыі, у якіх выпускнікі з гонарам фатаграфуюцца.
Фотазон некалькі, але да іх усё роўна выцягваецца чарга: усе хочуць зрабіць як мага больш здымкаў на памяць.
Гасцей частуюць безалкагольным махіта — ідэя прыжылася яшчэ з мінулага года, а таксама кавай і гарбатай. Але на напоі выпускнікам яшчэ трэба знайсці хвілінку. Хтосьці рэпетуе вальс, а хтосьці паўтарае тэкст сваёй прамовы. Плюс трэба вылучыць час, каб разгледзець усіх новых аднакласнікаў — на кампліменты адзін аднаму сябры сёння не скупяцца.
Адно з галоўных пытанняў, а куды далей? Пераважная большасць, вядома ж, называе БДУ, выключэнне — толькі тыя, хто збіраецца ў медыцынскія ВНУ.
«300 балаў у запасе нядрэнна падымаюць настрой»
Здаецца, Паша можа прэтэндаваць на званне самага высокага выпускніка ў ліцэі. Але гэта не адзіны «тытул» — сёння ён павінен атрымаць залаты медаль.
— Гэты дзень мы чакалі два гады, але дагэтуль няма адчування, што ён ужо настаў, — стрымана дзеліцца эмоцыямі хлопец.
А вось яго бацькі выглядаюць значна больш узрушанымі:
— Ёсць пачуццё гонару за нашага сына, які ўпарта ішоў да такога выніку. Дзесьці мы дапамагалі, але тым не менш ён сам дасягаў сваіх мэтаў.
Дарэчы, пра мэты: Паша плануе паступаць на факультэт прыкладной матэматыкі і інфарматыкі.
Таісія, Яна і Кіра бачаць сябе будучымі эканамісткамі, а пакуль — школьніцамі, у рэжыме завяршэння загрузкі на 99,9%.
— Калі шчыра, пакуль нічога не зразумела, усе кудысьці бегаюць, фатаграфуюцца. Думаю, разбярэмся ў сваіх пачуццях бліжэй да афіцыйнай часткі. Пакуль у прадчуванні, — адзначае Кіра.
— Так, зусім не хвалююча, бо хацелася хутчэй дачакаць гэтага дня, убачыць усіх такімі прыгожымі, прыбранымі і нарэшце адсвяткаваць наш выпускны, — дадае Яна.
Бачна, што дзяўчаты прадумвалі свае вобразы да найменшых дэталяў.
— Я пачала самая першая шукаць сукенку. Выбрала яе яшчэ восенню. Потым кожны месяц дадавала да вобразу штосьці яшчэ — сумачку, упрыгожанні. Але частка задач, вядома, усё роўна засталася на апошні момант, — усміхаецца Таісія.
А вось Кіра справілася з задачай хутка — выбрала першую ж сукенку, якую прымерала.
Дарэчы, сяброўкі змаглі падабраць уборы ў адной і той жа краме. І да самога свята нікому іх не паказвалі — толькі адна адной.
Зноў вырашаем падтрымаць у гэты хвалюючы момант бацькоў і знаёмімся з Юліяй і яе мамай Верай.
— Тут такая неймаверная прыгажосць! Эмоцыі проста зашкальваюць. Хочацца ўсё разгледзець, з усімі павітацца. Вельмі падабаецца святочная атмасфера. Усе такія прыгожыя! — эмацыйна апісвае асаблівы для сябе дзень Юля.
— А я, як мама, натуральна, адчуваю хваляванне. Ёсць адчуванне завяршэння важнага этапу і пачатку чагосьці зусім новага. У мяне такі трапяткі настрой. Наш тата нават падрыхтаваў насоўкі на ўсялякі выпадак.
Але хваляванне — не адзінае пачуццё, якое будуць адчуваць Юліны бацькі. Да эмацыйнага кактэйлю дакладна дадасца гонар: выпускніца здала два экзамены на 100 балаў і плюс сярэдні бал атэстата — 10,0. 300 балаў у запасе нядрэнна падымаюць настрой. З факультэтам і спецыяльнасцю дзяўчына пакуль не вызначылася, але таксама разважае пра эканоміку.
Пакуль пра сур’ёзныя рэчы можна з паважнай прычыны забыцца хаця б на суткі, распытваем выпускніцу пра яе вобраз:
— Мне здаецца, у мяне сітуацыя незвычайная, бо тая самая сукенка была знойдзена з першага разу. Потым быў прыемны клопат — запіс на макіяж і прычоску. Сёння я адчула вельмі прыемнае пачуццё падчас збораў, калі глядзела на сваю сукенку. Думаю, дзяўчаты зразумеюць, — разважае Юля.
— Мне здаецца, гэта той самы момант, калі можна адчуць сябе прынцэсай, — дадае Вера.
«Здаецца, што выпускны — гэта мой сон»
Наша наступная новая знаёмая — таксама Вера, першым жа справай распавядае, што абагаўляе фізіку. Пацвярджэнне гэтаму — удзел у профільнай алімпіядзе. І — спойлер — жаданне паступаць на фізічны факультэт (з запасных варыянтаў — факультэт прыкладной матэматыкі і інфарматыкі).
— Я вельмі хвалявалася, калі збіралася. Перажывала, што нешта пойдзе не так, разваліцца сукенка або пацячэ макіяж. Я фарбавалася каля чатырох гадзін! І вельмі цікава паглядзець, як будуць выглядаць мае аднакласнікі.
— Насамрэч, сумна развітвацца з ліцэем. Гэта месца стала для мяне домам. Таму цяпер накрыла моцная хваля эмоцый.
— Шукала сукенку я вельмі доўга. Спачатку хацела толькі бардовую. Але калі ўбачыла гэтую, яна нагадала мне вобраз вясны, німфы. І я з першай секунды ў яе закахалася. Сказала маме: хачу толькі яе!
Наступная суразмоўніца — Марыя — таксама вельмі ўсхваляваная. Дарэчы, у будучыні дзяўчына плануе стаць псіхолагам і дапамагаць іншым спраўляцца з хваляваннем.
— Мне здаецца, што я сплю. Мы толькі што былі наверсе і фатаграфаваліся ў мантыях, і ў мяне было выразнае адчуванне, што выпускны я бачу ў сне. Напэўна, я да канца не ўсведамляю, што ўжо выпускаюся і гэта адбываецца проста цяпер.
Марыя прызнаецца: вынікамі экзаменаў вельмі задаволеная, можа нарэшце выдыхнуць, таму на свяце гатовая па-сапраўднаму адпачыць.
— Вобраз я падабрала амаль выпадкова. Знайшла ў Pinterest адну мадэль, крыху змяніла колер, а ў працэсе пашыву змянілася і сама мадэль. Плюс я вырашыла дадаць яркія акцэнты. У мяне былі завушніцы-кветачкі, а яшчэ я знайшла бранзалет, які ідэальна з імі спалучаецца. На гэта пайшоў цэлы месяц, — усміхаецца выпускніца.
Два колеры-фаварыты гэтага года — ружовы і блакітны. І мы схільныя з гэтым пагадзіцца: сукенак далікатных адценняў сапраўды шмат.
І зноў перад намі цудоўнае трыа: Дарына, Ева-Марыя і Яна.
— Адчуваем сябе вельмі шчаслівымі. Нават дождж нам нічога не сапсаваў, — кажуць дзяўчаты.
Як і ўсе астатнія, нашы суразмоўніцы адзначаюць, што экзамены прайшлі выдатна. Напрыклад, Ева набрала 100 па рускай мове і 99 па англійскай (хоць з гэтай нагоды дагэтуль крыху сумуе). Дзяўчына плануе паступаць на факультэт міжнародных адносін на ўсходазнаўства. А Дарына і Яня абедзве збіраюцца ў медыцыну.
— Гэта сукенка 20 рублёў каштавала. Мне яе сястра прывезла, знайшла са зніжкамі недзе. А я ўжо дадала аксэсуары потым, — расказвае Яня.
А вось Ева натхнілася вобразам прынцэсы Настассі з аднайменнага мультфільма — адразу ведала, што яе сукенка будзе цёмна-сіняй.
Паспяваем абмеркаваць і стэрэатып пра тое, што моладзь не носіць абцасаў. Сёння на танкетцы толькі Яна.
— У нас нізкі абцас. Мы не вельмі вітаем пакуты. Вышэй за 8 сантыметраў не носім, — адзначае Дарына.
— Я на апошні званок абула высокія, некалькі разоў упала, таму больш такіх памылак не паўтараю, — жартуе Ева.
Знаёмімся і з нашымі будучымі калегамі — Аляксей і Любоў плануюць паступаць на факультэт журналістыкі. Як можаце здагадацца, экзамены ў нашых суразмоўцаў таксама прайшлі выдатна. Напрыклад, у Любы — 100 балаў па рускай мове, у Лёшы — 93 па геаграфіі.
— Няма сумнага настрою і адчування: як жа так, усё заканчваецца. Таму што ўсё настолькі святочна, урачыста і прыемна, што хочацца толькі радавацца і атрымліваць пазітыўныя эмоцыі, — адзначае Люба.
— Усё прыгожа, смачна, атмасферна, — дадае Лёша.
Святочную атмасферу ствараюць і вобразы саміх нашых герояў.
— Сукенку я выбрала яшчэ ў студзені. Нічога не магла знайсці ў крамах для святаў. Але гэта сукенка мне вельмі спадабалася. Я забрала апошнюю. Хоць яна і была не майго памеру, я падганяла яе пад сябе. Бо ўбачыла і ўжо не змагла глядзець ні на што іншае.
У Аляксея з выбарам было крыху прасцей — колер касцюма ён падбіраў пад строй сваёй дамы. Касцюм таксама выбіралі разам.
Падтрымаць наступнага суразмоўцу — Аляксея — сабралася цэлая дэлегацыя. Аказалася, што яго бацькі — таксама выпускнікі ліцэя — 1998 і 1999 гадоў, а мама яшчэ і працуе тут настаўніцай. Таму, па ўласным прызнанні, яна адчула цэлую хвалю эмоцый.
А вось Лёша адрозніваецца вытрыманасцю: і пра само мерапрыемства, і пра экзамены адклікаецца максімальна спакойна: «Усё спакойна». Такі характар дакладна спатрэбіцца яму ў будучай прафесіі: малады чалавек плануе звязаць жыццё з прыкладной матэматыкай.
Адзінае, што прымусіла яго хоць крыху панервавацца, — гэта выбар касцюма. Ён хацеў прыйсці ў больш расслабленым стылі, але ў ходзе «перамоў» на сямейнай радзе ўсё ж прыйшлі да рашэння — выбраць класіку.
«Сукенка — маміна, яшчэ з часоў студэнцтва»
Вобраз Марыі моцна вылучаецца на фоне пышных вячэрніх сукенак. Побач мама, і ўсё становіцца на свае месцы: іх стыль няўлоўна падобны.
— Адчуванні незвычайныя. Дзіўна, але кульмінацыяй па эмоцыях сталі зборы. Так перажываеш: як усё падрыхтаваць, прыгожа выглядаць, а раптам нейкая дэталь будзе выбівацца. А сюды прыходзіш і ўжо выдыхаеш. Усе свае. І, вядома, цікава паглядзець, хто як апрануўся — і на дзяўчат, і хлопцы таксама сапраўдныя прыгажуны.
— Мне вельмі спадабалася жывая музыка на ўваходзе. Нас усіх сустракаў саксафон. А гэтыя шары! Усё выглядае так душэўна, але пры гэтым прадумана, прафесійна.
Што датычыцца строю, то ў Машы было шмат варыянтаў на выбар. У гэтым касцюме яе прывабіла не столькі сукенка, колькі жакет. А яшчэ адсылка да іспанскіх матываў — атрымалася вельмі ярка.
Калі прыгледзецца, на сукенцы Марыі можна заўважыць кветкі. І здаецца, гэта зусім не выпадковасць. У планах у дзяўчыны — паступленне на біяфак, асабліва яе цікавіць біяінжынерыя.
Яшчэ адна выпускніца па імені Маша падчас фотасесіі з бацькамі.
— Я плачу, а муж смяецца, — адразу ж адгукаецца яе мама.
— Нічога такога не адбылося. Усё ў працоўным парадку: расцём, сталеем, заканчваем школу, паступаем далей, — сур’ёзна разважае тата.
Дарэчы, Марыя таксама збіраецца падаваць дакументы на біяфак.
Ад сур’ёзнага — да дзявочага.
— Шукалі доўга. Вельмі доўга! Прыкладна за два месяцы пачалі хвалявацца, бо ўсе ўжо купілі. Ездзілі па крамах разоў дзесяць, прымяралі розныя варыянты. Але дачка ў выніку прыдумала вобраз сама, каб ён быў доўгі, з гарсэтам, туфлі абавязкова на абцасе. Па макіяж звярнуліся да той самай візажысткі, у якой рабілі яго на выпускны ў 9‑м класе. Запісваліся значна загадзя, бо «акенцы» разляталіся вельмі хутка.
Хочацца падысці да кожнага выпускніка (а заадно і выказаць сваё захапленне), але даводзіцца сябе стрымліваць. Напрыканцы звяртаемся да мамы з дачкой, чые вобразы разам нагадваюць збалансаваны інь-ян. Знаёмцеся: Алена і Кіра.
— Гэты дзень настаў! Ура! Мы вельмі радуемся, — смяецца Алена.
11‑ы клас традыцыйна выдаўся напружаным. Сярэдні бал атэстата ў Кіры — 9,9. Усяго адна дзявятка.
Таму нядзіўна, што сілы пайшлі на падрыхтоўку да экзаменаў, таму пытанне з уборам вырашалі ў апошні тыдзень. І знайшлі незвычайны выхад: на Кіры — сукенка яшчэ з часоў мамінага студэнцтва. Да гэтага ні разу не надзетая — шмат гадоў чакала свайго зорнага часу. І дачакалася.
Даведваемся, куды плануе паступаць выпускніца? Вучаніца філалагічнага класа збіраецца і далей паглыблена вывучаць мовы.
Бліжэй да 20:30 хол апусцее — пачынаецца галоўная частка вечара. Тая самая, кранальная, з вострай неабходнасцю мець пад рукой некалькі дзяжурных насовак. Але за гэтым асабістым момантам мы ўжо падглядваць не будзем. Проста пажадаем здалёк: няхай усё здзейсніцца.