Кучынскі — Кавалеўскаму: Адмаўляць заслугу Ціханоўскай, што пытанне палітвязняў у міжнародным парадку дня — ігнараваць відавочнае
Кіраўнік Агенцтва еўраатлантычнага супрацоўніцтва Валер Кавалеўскі раскрытываў Офіс Ціханоўскай за палітвязняў. «Фантазія і спроба прысабечыць вынікі, якія табе не належаць», — выказаўся ён пра іх удзел у вызваленні палітвязняў. Дыпламатычны дарадца Ціханоўскай Дзяніс Кучынскі адказаў на гэтыя выпады.
«Мне здаецца, гэтыя выпады даўно перайшлі межы і канчаткова ператварыліся ў ad hominem. І гэта ўжо зусім не выглядае як спроба разабрацца ў сутнасці ці падыскутаваць, а як персанальная атака. Асабліва шкада, што гэта адбываецца з боку чалавека з дыпламатычным мінулым. Таму, на мой погляд, уступаць у дыскусіі такога кшталту — бессэнсоўна: яны сталі занадта асабістымі, — выказаўся Кучынскі.
— Я пра гэта казаў Валеру неаднаразова — і публічна, і ў прыватных размовах пасля яго адыходу. Нават калі погляды ці тактыкі разыходзяцца, гэта не падстава апускацца да асабістых нападак».
Кучынскі адзначае, што добра разумее, як выбудаваны цяперашні гуманітарны працэс — якія існуюць правілы, якія выкарыстоўваюцца тактыкі і падыходы, дзе праходзяць чырвоныя лініі. «За апошнія 9 месяцаў я правёў значную колькасць часу і ў Белым доме (7 асобных сустрэч), і ў Дзярждэпартаменце, не кажучы пра тую камунікацыю і працу, якая вядзецца непублічна і дыстанцыйна».
«Ці з'яўляецца заслугай Ціханоўскай тое, што пытанне беларускіх палітвязняў знаходзіцца ў міжнародным парадку дня — у тым ліку амерыканскім? Адмаўляць гэта — значыць ігнараваць відавочнае. У многіх краінах ёсць палітвязні, але менавіта Беларусь атрымала такі ўзровень увагі. Гэта вынік сістэмнай працы цягам пяці гадоў — з лідарамі, урадамі, парламентамі і СМІ. Прымяншаць гэтую ролю — як мінімум некарэктна», — кажа Кучынскі.
Ён дадае, што перамовы пачаліся яшчэ пры адміністрацыі Байдэна, а Кавалеўскага ў камандзе на той момант ужо не было.
«Таму ягоныя ацэнкі — як саміх перамоў, так і ўнутраных настрояў — выглядаюць, мякка кажучы, неінфармаванымі. Ніякай «роспачы» ці «разгубленасці» не было, бо ў гэтым працэсе для нас не было нечаканасцяў — была канкрэтная праца, публічная і непублічная».
Кучынскі дадае: «Мы ніколі не сцвярджалі, што «кіруем», «дыктуем» ці «цалкам уплываем» на амерыканскі бок або іншых партнёраў — будзь то ЗША, Літва ці Іспанія. Мы знаходзімся ў сталай камунікацыі, кансультуемся, даносім свае пазіцыі і прапановы. І тое, што адбываецца пасля гэтых кансультацый і размоў, — гэта ўжо рашэнні партнёраў».
Кавалеўскі заявіў, што офіс прысабечвае сабе вынікі чужой працы.
«Гэтыя абвінавачанні не маюць нічога агульнага з рэчаіснасцю. Ніколі такой інтэнцыі не было, — кажа Кучынскі. — Вызваленне — гэта вынік складанай, шматузроўневай працы. І тут я яшчэ раз асобна хачу падкрэсліць ролю Злучаных Штатаў і асабіста спецпасланніка па Беларусі Джона Коўла, а таксама Крыса Сміта і Эндзі Бэйкера. Праца Джона Коўла — гэта шыкоўны прыклад высокапрафесійнай дыпламатыі. Менавіта дзякуючы яго намаганням гэты гуманітарны трэк атрымаў канкрэтнае ўвасабленне».
Кучынскі кажа, што не бачыў, каб Кавалеўскі ўдзельнічаў у дапамозе вызваленым палітвязням, калі іх вывозілі з краіны.
«Я прысутнічаў пры ўсіх шасці вызваленнях за апошнія 14 месяцаў. Пасля кожнага вызвалення дапамога арганізоўвалася і аказвалася праз ОСЦ, АПК, праваабарончыя арганізацыі і нашых міжнародных партнёраў. Кавалеўскага не было пры аніводным з гэтых вызваленняў. Ён не ўдзельнічаў ні ў лагістыцы, ні ў працэсах дапамогі з легалізацыяй.
Таксама я ніколі не чуў ад замежных партнёраў, каб ён адвакатаваў за далучэнне краін да Міжнароднага гуманітарнага фонду, створанага Ціханоўскай разам з Нарвегіяй. Сёння ў гэтым фондзе ўдзельнічаюць ужо 11 краін і туды ўнеслі пад 2 мільёны еўра дапамогі, і па сутнасці менавіта ён у значнай ступені забяспечвае крытычную падтрымку для аднаўлення жыццяў вызваленых палітвязняў за межамі Беларусі.
Пры гэтым я дапускаю, што Кавалеўскі мог асабіста рабіць данаты — і калі гэта так, то за гэта, безумоўна, дзякуй. Таксама магчыма, што людзі, якія побач з ім, заклікалі да падтрымкі і ўдзельнічалі ў зборах. Бо тых людзей, якіх я бачу разам з ім — Насту [Касцюгову], Волю [Гарбунову], Таню [Хоміч] — я ведаю і стаўлюся да іх з вялікай павагай. І не сумняваюся, што яны шукалі магчымасці дапамагчы палітвязням».
Кучынскі дадаў, што больш не хацеў бы вяртацца да гэтых дыскусій і выказаў тут асабістую пазіцыю, а не ўсяго Офіса.
«Пры ўсёй павазе да дзейнасці кожнага, няхай агенцтвы і іх агенты — будзь то агенцтва рэкламнае, турыстычнае ці эўраатлантычнае — робяць сваю справу, мы будзем рабіць сваю. Абы гэта сапраўды было на карысць дэмакратычнай, суверэннай і незалежнай Беларусі.
І няхай кожнага судзяць па іхніх учынках. Як казаў прэзідэнт Кенэдзі «У перамогі заўжды тысяча бацькоў, а параза заўжды сірата». Мы гатовыя адказваць як за перамогі, гэтак і за паразы».