«Бл**зь, дапамажыце мне нах**, Аляксандр Рыгоравіч!» Бабруйчанін пад прымусам жонкі запісаў мемны зварот да Лукашэнкі
Жанр «чалабітных да Лукашэнкі ад простага народу» праз сацыяльныя сеткі становіцца модным у рэгіёнах. І хаця ніякі Лукашэнка на іх, канечне ж, не рэагуе, мясцовыя ўлады могуць і замітусіцца. На днях у тыктоку з'явіўся бадай што самы неардынарны крык душы такога роду з Бабруйска.
Рознарабочы Алег Буднік з Бабруйска, яўна ў нецвярозым стане і не стрымліваючыся ў выразах, пераконвае Лукашэнку, што хаця ён і «бухаў і гуляў», але «машына не яго» і за стырном ён таксама не сядзеў. Усю гісторыю Буднік не пераказвае, але яе сэнс можна зразумець з кантэксту. Дапамога Лукашэнкі патрабуецца для ўзмацнення перамоўнай пазіцыі ў канфлікце з мясцовымі даішнікамі.
Падчас звароту можна заўважыць жанчыну, якая з абыякавым выглядам праходзіць за спінай Будніка.
«Звяртаюся да прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Рыгоравіча Лукашэнкі. Мне далі штраф… Я п'яны за стырном не сядзеў! Не мая машына!
Выбачайце мяне, калі ласка, нах**. А вось… з якога перапуду, нах**, я павінен плаціць 9 тысяч штрафу, нах**? Мне далі 9 тысяч штрафу… Я звяртаюся да прэзідэнта!»
(Для зручнасці ўспрымання маналогу Алега Будніка мы прыбралі з далейшай цытаты 23 словы «нах**» і 10 слоў «бл**зь», якія не нясуць сэнсавай нагрузкі — НН)
Ці гэта нельга? Так і так, я бухаў, так, я гуляў. Але за стырном я не сядзеў. Я яшчэ раз звярнуся да вас, Аляксандр Рыгоравіч. Дапамажыце. Таму што марна даказваць. Не дапамагае. Не дапамагае нічога.
Дапамажыце! Аляксандр Рыгоравіч, калі ў вас ёсць чалавечае стаўленне да закону, калі вы любіце свой народ… Давайце… давайце і гэта… Так… Ну я не сядзеў за гэтым рулём. Я гатовы ісці на паліграф… Ну дэтэктар хлусні гэта не доказ. Ну як… як так?
Ну як так, ну даішнікі не разбіраюцца. Не хочуць… не хочуць зразумець, што я за рулём не сядзеў. Калі шчыра, можна мне… Ой… Я не ведаю, як сказаць. Я проста чалавек. Просты. Просты чалавек.
Звяртаюся да прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Памажыце. Ці не… ці не дапамажыце… Ці законаў у нас у краіне няма. Ну я думаю, што няма. Я думаю, што няма законаў у нас у краіне.
Звяртаюся да прэзідэнта. Калі ён мяне пачуе, спадзяюся. Ці закону няма. Ці, як вы кажаце, карупцыя. Дык вось, карупцыя была. Падкупілі. Не ведаю, што там зрабілі. Ё-маё. Вось. Звяртаюся».
Пасля першага звароту Буднік апублікаваў і другі, карацейшы і такога ж зместу, але выявілася важная дэталь.
На апошняй секундзе, разварочваючыся да сваёй сужыцельніцы, Алег у сэрцах выдае фразу: «Бл**зь… Усё? Задаволеная?». З чаго становіцца зразумела, хто настаяў на такім спосабе выратавання сямейнага бюджэту.
Што цяпер з аўтарам і яго сужыцелькай — невядома. Запісы зніклі з тыктока.