У Міханавічах пад Мінскам бегалі тхары і лашчыліся да людзей. Як яны там апынуліся?
У канцы снежня жыхары Міханавіч пад Мінска назіралі незвычайную карціну: па вуліцах аграгарадка бегалі тхары і ахвотна гулялі з прахожымі. Выданне «Прысталічча» пісала, што звяркі былі ручныя, і іх у выніку прытулілі. Аднак адкуль яны ўзяліся, так і заставалася загадкай, пакуль не з’явілася гаспадыня, піша Onliner.by.
Як лічыць эксперт, тхары — вельмі камунікабельныя жывёлы, яны лёгка знаходзяць сабе ежу, але ім пашанцавала, што яны засталіся жывыя.
Гаспадар не даў рады з жывёламі і выставіў іх на вуліцу
У адным з тэлеграм-чацікаў з’явілася былая гаспадыня Аліна. Яна распавяла, што тхары — гэта пара па мянушках Сева і Квінці: дзяўчынцы чатыры гады, хлопчыку — на два гады менш.
Па словах Аліны, праблем з хатнімі жывёламі не было да таго часу, пакуль ёй не давялося пераехаць з Мінскай вобласці ў Магілёў. Тады дзяўчына вырашыла расстацца з тхарамі і ў канцы лістапада размясціла аб’яву аб продажы ў інтэрнэце.
Новым уладальнікам стаў жыхар Міханавіч. Разам з тхарамі Аліна перадала яму і прасторны вальер. Аднак праз некалькі тыдняў мужчына паведаміў ёй, што не спраўляецца з жывёламі і хоча вярнуць іх былой гаспадыні. Тая была не супраць, але грошы вяртаць адмовілася. Дамовіцца ў выніку не ўдалося, і новы ўладальнік проста выставіў звяркоў на вуліцу.
Цяпер Сева знаходзіцца ў Мінску ў новых гаспадароў. Яны распавялі, што тхор патрапіў да іх не ў лепшым стане, але ўжо ідзе на папраўку. Квінці ж павезлі ў іншы горад і далі ёй новую мянушку — Міла.
Ці адновяцца тхары ў будучыні, пакуль невядома.
«Тхароў нярэдка выкідваюць на вуліцу»
Ідзе гаворка пра фрэтку — адамашненую форму ляснога тхара. Як лічыць старшыня грамадскага аб’яднання аматараў тхароў «Фурытус» Дзмітрый Бразінскі, без ежы звяркі не засталіся б: хутчэй за ўсё, яны выжылі б, аднак небяспека для іх усё роўна існавала.
— Тхор вельмі сацыяльная жывёла. Тхары ў любым выпадку будуць знаходзіцца там, дзе ёсць людзі. Пры гэтым ва ўсіх розныя характары. Яны, напрыклад, маглі б сумаваць па старым гаспадару і ў такім выпадку да людзей не падыходзіць, а трымацца дзесьці каля крамаў ці ў пад’ездах — пад лесвіцамі.
Але яны ўсё роўна цягнуліся б да людзей і пачалі б прасіць ежу. Стаць на заднія лапкі і паказаць, што хочуць есці, для іх зусім нармальна. Да таго ж тхары выдатна ведаюць, што такое сметніцы. З другога боку, яны маглі трапіць пад аўтамабіль, іх маглі задраць сабакі… Добра, што ім пашанцавала і яны засталіся жывыя.
— Як часта тхароў выкідваюць на вуліцу?
— Гэта даволі частая з’ява. Напрыклад, на мінулым тыдні я ездзіў забіраць тхара ў Мазыр. Сын купіў звярка, паехаў на вучобу і пакінуў яго маці, а жанчыне ён аказаўся не патрэбны. Умовы былі такія: альбо забіраеце, альбо яму пагражае ўсыпленне. Вядома, мы вырашылі яго забраць. Але ў гэтым выпадку, відаць, людзі проста не дамовіліся, а новы гаспадар аказаўся прынцыповым чалавекам і выставіў жывёлаў на вуліцу. На маю думку, так рабіць нельга было.
— Для большасці беларусаў тхор па-ранейшаму застаецца экзатычнай хатняй жывёлай. Наколькі яны папулярныя ў Беларусі?
— Тхароў сталі заводзіць часцей. Спачатку ў нашым таварыстве аматараў тхароў «Фурытус» было каля 10 чалавек, а зараз нас ужо каля 60. У групе для тых, хто цікавіцца імі, — больш за 140 удзельнікаў. Іх магло б быць і больш, але ў нас толькі адзін якасны заводчык. Ёсць і іншыя, аднак да іх шмат пытанняў: яны дрэнна сочаць за генафондам, у тхароў, якіх яны разводзяць, узнікаюць праблемы са здароўем — выпадзенне зубоў, зрастанне канечнасцей і г.д.